Arka plan
8 Mart 2014'te Malaysia Airlines'ın MH370 sefer sayılı Boeing 777-200ER tipi uçağı (9M-MRO), Kuala Lumpur'dan Pekin'e gitmek üzere yerel saatle 00.42'de kalktı. Uçakta 227 yolcu ve 12 Malezyalı mürettebat olmak üzere 239 kişi vardı. Yolcuların büyük bölümü Çin vatandaşıydı. Kaptan Zaharie Ahmad Shah 52 yaşındaydı; ilk subay Fariq Abdul Hamid ise 26 yaşındaydı ve eğitim uçuşundaydı.
Olay
Uçaktan gelen son ACARS verisi 01.06'da alındı; son telsiz konuşması ise 01.19'da yapıldı. Transponder sinyali 01.21 sıralarında Tayland Körfezi üzerinde kesildi. Askerî radar kayıtları, uçağın batıya dönerek Malay Yarımadası'nı geçtiğini, Penang'ın güneyinden ve Malakka Boğazı üzerinden uçtuğunu gösterdi. Radar kaydı 02.22'de Andaman Denizi üzerinde sona erdi.
Uçaktaki uydu iletişim birimi 02.25'te yeniden bağlandı ve 08.19'a kadar saatlik sinyal alışverişi yaptı. Bu sinyallerin analizi, uçağın Güney Hint Okyanusu'nda yakıtı tükenerek düştüğü sonucuna götürdü. İlk aramalar Güney Çin Denizi ve Tayland Körfezi'nde yapıldı, ardından uydu analizleriyle Hint Okyanusu'na kaydı.
Uçakta 153 Çinli yolcu ve yaklaşık 50 Malezya vatandaşı bulunuyordu. Kaybolan uçağın kokpitinden son sözler "İyi geceler, Malaysian üç yedi sıfır" şeklinde kaydedildi; bu mesajdan sonra uçak, hava trafik kontrolüyle iletişimi tamamen kesti.
Soruşturma ve arama
Avustralya'nın yönettiği deniz altı araması yaklaşık 120.000 kilometrekarelik deniz tabanını taradı ve 17 Ocak 2017'de sonuçsuz biçimde askıya alındı. Maliyeti yaklaşık 155 milyon ABD doları olan arama, havacılık tarihinin en pahalısı olarak anılır. Ocak-Haziran 2018'de özel şirket Ocean Infinity "bulamazsa ücret yok" esasıyla 112.000 kilometrekareden fazla alanı taradı, yine sonuç alınamadı.
Temmuz 2015'te Réunion Adası'nda bulunan kanatçık (flaperon) uçağa ait olduğu doğrulanan ilk parça oldu; sonraki yıllarda Doğu Afrika'da ve Hint Okyanusu adalarında başka parçalar da MH370'e ait olarak doğrulandı. Malezya'nın Temmuz 2018'de yayımladığı resmî rapor ise uçağın kaybolma nedenini belirleyemedi.
18 Mart-28 Nisan 2014 arasında yüzey araması yaklaşık 4,6 milyon kilometrekarelik bir alanı kapsadı. Aramanın maliyeti Malezya (%58), Avustralya (%32) ve Çin (%10) arasında paylaşıldı. Avustralya Ulaşım Güvenliği Bürosu da Ekim 2017'de nihai raporunu yayımladı; rapor, uçağın en olası düşme bölgesini belirlemeye çalıştı ancak enkaz bulunamadığı için nedene ilişkin bir sonuca varılamadı.
Bugün
Ocean Infinity, Malezya hükümetiyle Mart 2025'te yeni bir "bulamazsa ücret yok" sözleşmesi imzaladı ve 30 Aralık 2025'te yeniden arama çalışmalarına başlayacağı açıklandı. Enkazın bulunduğu bildirilmedi. Uçağın nasıl ve neden rotasından saptığı hâlâ bilinmiyor; aileler için ise bu belirsizlik yıllardır sürüyor.